Werkcollege 1 - Filmanalyse 12 Angry Men

Als inleiding van de cursus Nieuwe Media in het Actuele Debat werd de film 12 Angry Men vertoond. De film 12 Angry Men, een klassieker van Sidney Lumet uit 1957, is een opmerkelijke film. De film gaat over twaalf, vaak schreeuwende, mannen die een oordeel moeten veilen over de schuld van een verdachte. Het plot is vrij simpel maar daarom ook verrassend pakkend. De boodschap in deze film is om je fatsoen en gezond verstand te laten spreken, in plaats van vooroordelen of persoonlijke emoties. Vanuit het oogpunt van de cursus geeft deze film een goed beeld weer van een opvallende discussie. Het is niet alleen opvallend dat één iemand de mening van alle anderen langzamerhand weet om te draaien, maar ook de invloed die het gebruik van lichaamstaal op de uitstraling en de overtuigingskracht van een persoon heeft.


Ik heb gekozen voor het analyseren van de lichaamstaal van de man met het hoedje, de grappenmaker van de groep. Ik zal eerst uitleggen hoe deze man op mij overkomt door het gebruik van zijn lichaamstaal. Hij is ongeïnteresseerd, arrogant, ongeduldig en komt niet sterk over in deze discussie. Terwijl hij aan het woord is vermijd hij oogcontact, richt zich met zijn lichaam de andere kant op en leunt ongeïnteresseerd naar achter op zijn stoel. Daarnaast leidt hij de andere af door andere dingen te doen zoals het uitrekken van zijn jas, het afdeppen van zijn zweet en het rondlopen door de kamer. Hij zit het minst van iedereen op zijn plaats en komt daardoor ongeduldig over en lijkt het geheel niet serieus te nemen. Het is duidelijk dat hij niet zit te wachten op een lange discussie. Het kan hem eigenlijk niet schelen wat de uitkomst is, als hij maar snel naar huis kan. Aan zijn lichaamstaal is dat ook duidelijk te zien omdat hij regelmatig op zijn horloge kijkt, zucht, met zijn ogen rolt, over zijn gezicht wrijft en boos opstaat. Daarnaast gebruikt hij humor en zijn sterke aanwezigheid om zelfverzekerd over te komen en anderen te intimideren; hij fluit, doet overdreven en maakt ‘grappige’ opmerkingen.

In eerste instantie komt zijn lichaamstaal inderdaad zelfverzekerd en sterk over, echter als het puntje bij paaltje komt, komt hij eigenlijk als een van de zwakste uit de strijd. Het toppunt van zijn zwakheid is wanneer hij uiteindelijk van oordeel veranderd wanneer hij doorheeft dat de meerderheid van de jury de verdachte toch onschuldig lijkt te gaan vinden. Wanneer er wordt gevraagd naar zijn argumenten kan hij er geen enkele noemen en veranderd zijn houding van zelfverzekerd en extrovert naar boos, geïrriteerd en introvert. Op dat moment is het duidelijk dat zijn doel niet is om anderen te overtuigen van zijn mening door middel van argumenten, maar om zo snel mogelijk tot een gezamenlijk besluit te komen zodat hij naar huis kan gaan.

Bronnen:

Film 12 angry men, regisseur Sidney Lumet, 1957